پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 Comparative Study of Nationalism Representations in Shoqi and Bahar Poetry بررسی تطبیقی جلوه‌های ملی‌گرایی در شعر شوقی و بهار 1 29 1335 FA ابوالحسن امین مقدسی دانشیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه تهران صابره سیاوشی استادیار زبان و ادبیات عربی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2014 05 19 Shoqi and Bahar were two prominent contemporary poets who were really close to one another in terms of thinking and literature in similar conditions such as living in the same period of time, being Muslim, living in the period of political hegemony, conflict with colonialists, liberality, fighting for revolution and going through exile, imprisonment, etc. This similarity is in a way that though the said two poets did not know each other and none of them is mentioned in the other’s works, their common spirit represents them as being acquaintances; two spirits that are grown and reached perfection in Islamic education. The comparative study of the poems of these two poets shows that love for their country is one of the obvious representations of the thoughts of Bahar and Shoqi. The reflection of this love for their homeland in their poetry is so widespread that has been turned into a style-making and determining element in the content and language of their poems. This study attempts to find the common points in the thoughts of these two poets on nationalism and to compare such approach as one of the intellectual findings of the contemporary era. شوقی و بهار دو شاعر برجستۀ معاصرند که به سبب داشتن ویژگی‌های مشابهی چون هم‌زمان‌بودن، مسلمان‌بودن، زیستن در هنگامۀ استبداد سیاسی، درگیری با کشورهای استعمارگر، آزادی‌خواهی، داشتن مبارزات انقلابی، و تحمل تبعید و زندان، از نظر فکری و ادبی بسیار به هم نزدیک‌اند. این مشابهت به حدی است که به‌رغم بی‌خبری این دو شاعر از یک‌دیگر و این‌که هیچ نام و نشانی از یکی‌ در دیوان دیگری به‌چشم نمی‌خورد، روح مشترکشان آن‌ها را کاملاً آشنا جلوه می‌دهد. دو روحی که در سایۀ تربیت اسلامی بالیده‌اند و به‌کمال رسیده‌اند. بررسی تطبیقی اشعار این دو شاعر نشان‌ می‌دهد که میهن‌دوستی و عشق به وطن از جلوه‌های بارز اندیشۀ آن‌هاست. بازتاب این وطن‌دوستی در اشعار ایشان آن‌چنان گسترده است که به عنصری سبک‌ساز و تعیین‌کننده در سطح محتوایی و زبانی شعر آن‌ها تبدیل شده است. نگارندگان در این پژوهش کوشیده‌اند با یافتن نقاط تلاقی اندیشۀ این دو شاعر در عرصۀ ملی‌گرایی (ناسیونالیسم)، از خلال اشعار و اندیشه‌های آن‌ها، به تطبیق این رویکرد به‌مثابة یکی از رهیافت‌های فکری عصر حاضر بپردازند. در پایان نتایج به‌دست آمده در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1335_c53de21a958e09f8816da88f33f5b50d.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 Khalilollah Khalili; the Poet of Awakening and Stability خلیل‌الله خلیلی؛ شاعر بیداری و پایداری 31 51 1336 FA رضا چهرقانی استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) اسماعیل شفق دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا Journal Article 2014 07 05 Khalilollah Khalili is the most well-known contemporary poet from Afghanistan. His poetry has different themes, but the themes related to awakening and stability has a high status in his works. Themes such as the cause of Palestine, Islamic internationalism, liberality, opposition to colonialism and inviting Muslims to unity and avoid dispersion are in the category of the poetry of awakening. Themes such as reproaching hegemony of the aliens, praising the fighters, describing the war difficulties and catastrophes and expressing the difficulty of immigration and loneliness are in the category of poetry of stability in Khalili’s works. This paper explains the grounds for forming the themes of awakening and stability in Khalilollah Khalili’s works and also analyzes some of these poems. خلیل‌‌الله خلیلی مشهورترین شاعر معاصر افغانستان است. شعر او درون‌مایه‌‌های متنوعی دارد، اما مضامین مرتبط با بیداری و پایداری در آثار خلیلی از جایگاه درخور توجهی برخوردار است. مضامینی همچون آرمان فلسطین، انترناسیونالیسم اسلامی، آزادی‌خواهی، استعمارستیزی، و دعوت مسلمانان به اتحاد و پرهیز از تفرقه در حوزة شعر بیداری و درون‌مایه‌‌هایی همچون نفی استبداد و سلطة بیگانگان، ستایش مجاهدان و رزمندگان، شرح مصائب و مشکلات جنگ، و بیان دشواری‌‌های مهاجرت و غربت در زمرة مضامین پایداریِ شعر خلیلی قرار می‌‌گیرند. این مقاله، ضمن تبیین زمینه‌‌های شکل‌‌گیری مضامین بیداری و پایداری در آثار خلیل‌‌الله خلیلی، به تحلیل نمونه‌‌هایی از این اشعار می‌‌پردازد.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1336_dd6f9ee308ee0b0174f7d64a50fb74c9.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 An Investigation into the Hero's Journey in Shazdeh Ehtejab Novel with an Emphasis on Archetypes of Awakening the Internal Heroes بررسی سفر قهرمانی شخصیت در رمان شازده احتجاب با تکیه بر کهن‌الگوهای بیداری قهرمان درون 53 81 1337 FA مجید سرمدی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور مصطفی گرجی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور Researcher ID: 2099 سولماز مظفری دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور تهران Journal Article 2014 05 16 Archetypal criticism is among the modern theories of literary criticism and is based on psychological criticism established on the basis of theories of Carl Jung. In this type of criticism, in addition to the study of, and investigation into, the archetypes of a piece of work, the way they are attracted by the poet or writer's psyche is displayed. Archetypes, which are the result of recurring experiences of man during his life and are deposited in his unconscious, have been studied and analyzed from different angles and dimensions. Based on these studies, to reach perfection and individual dream, the journey of the hero is materialized by relying on the presence of archetypes in any individual's life. The aim of this article is to examine the novel Shazdeh Ehtejab ('The Prince Ehtejab') written by Houshang Golshiri from the point of view of archetypal criticism and by relying on the thoughts of Carl Pearson and Hugh Marr and on the basis of the twelve archetypes in Awakening the Heroes Within. The authors attempt to briefly introduce these archetypes and then indicate that the story characters such as the sage can take steps in the process of individualization by representing these archetypes and initiate the hero's journey. The results of this study show that the novel Shazdeh Ehtejab is replete with archetypes, and due to its psychological approach, can be analyzed on the basis of archetypal theories. By representing nine archetypes, Shazdeh Ehtejab adopts the separation process, and the other characters in the story play the role of the caregiver on the initiation path for him. نقد کهن‌الگویی از نظریه‌های مدرن نقد ادبی و مبتنی بر نقد روان‌شناختی است که بر اساس آرای یونگ بنا شده است. در این نوع نقد، ضمن مطالعه و بررسی کهن‌الگوهای یک اثر، چگونگی جذب آن‌ها توسط ذهن شاعر و نویسنده نشان داده می‌شود. کهن‌الگوها که محصول تجربه‌های مکرر بشر در زندگی است و در ناخودآگاه وی به ودیعه نهاده شده است، از زوایا و ابعاد گوناگون مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته‌اند. بر پایۀ این مطالعات، سفر قهرمانی برای رسیدن به کمال و رؤیای فردیت با تکیه بر حضور کهن‌الگوها در زندگی هر فرد میسر است. هدف این مقاله، بررسی رمان شازده احتجاب نوشتۀ هوشنگ گلشیری از منظر نقد کهن‌الگویی با تکیه بر مبانی فکری کارول. اس. پیرسون و هیو. کی. مار بر پایۀ کهن‌الگوهای دوازده‌گانۀ بیداری قهرمانان درون است. پژوهشگران تلاش می‌کنند تا ضمن آشنایی اجمالی با این کهن‌الگوها، نشان دهند شخصیت‌های داستانی نیز همچون شخصیت‌های هشیوار، با تجلی این کهن‌الگوها، می‌توانند در فرایند تفرّد گام نهاده و سفر قهرمانی را پیش گیرند. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد رمان شازده احتجاب سرشار از کهن‌الگوهاست و به دلیل رویکرد روان‌شناسی خود، بر پایۀ نظریات کهن‌الگویی قابل تحلیل است. شازده احتجاب با حلول نه کهن‌الگو، روند تفرد را در پیش می‌گیرد و دیگر شخصیت‌های داستان نقش پرورش‌دهندگی را در مسیر تشرّف برای او دارند.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1337_b49b66009f012c5c25f1882588e8b8fc.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 Modernistic Elements in Bahram Sadeqi's Works and “New Novel”; Effect and Impression or Confluence? مؤلفه‌های نوجویانة آثار بهرام صادقی و «رمان نو»؛تأثیر و تأثّر یا توارد؟ 83 100 1338 FA ابراهیم سلیمی کوچی استادیار ادبیات تطبیقی، دانشگاه اصفهان مینا اعلایی دانشجوی دکتری ادبیات فرانسه، دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2014 06 07 In most comparative studies, the imitation and adaptation of Iranian contemporary fiction from western literature have been so emphasized that a large proportion of historical and social developments in this land in the emergence of seeking modernistic enthusiasm and innovations taken place in fiction has been neglected. However, given that the literature at any society and at any historical period has been affected to a certain extent by the existing currents at that period and environment, one can look for the emergence of modernity elements in the Persian fiction within Iran's social and cultural infrastructure. Thus, we believe that Persian contemporary fiction and its modernistic developments have not been formed merely by being influenced by western literature; rather, they have always been ready for self-actualization and innovation. To prove this hypothesis, and as a case study, we selected Bahram Sadeqi's works, which, as he claims, were written before the emergence of "New Novel", and as almost all believe, are considered important sources of modernity in Persian fiction. Thus, the present study has taken into account two major functional goals: first, it seeks to prove the existence of modern and modernistic elements in Sadeqi's works, and second, by applying a within-territorial approach, it seeks a reason that can justify the emergence of these elements in Persian contemporary fiction. در عموم مطالعاتِ تطبیقی، آن‌چنان بر تقلید و اقتباس ادبیات داستانی معاصر ایران از ادبیات غرب تأکید شده که سهم عمدة تحولات تاریخی و اجتماعیِ این سرزمین در پیدایش نوجویی‌‌ها و نوآوری‌‌های صورت‌‌پذیرفته در ساحت ادبیات داستانی نادیده گرفته شده است، اما با توجه به آن‌که ادبیات هر جامعه در هر دورة تاریخی تا حدودی تحت تأثیر جریانات موجود در همان عصر و محیط است، می‌‌توان زمینه‌‌های بروز مؤلفه‌‌های مدرنیته در ادبیات داستانیِ فارسی را در زیرساخت‌‌های فرهنگی ـ اجتماعی ایران جست‌وجو کرد. از این‌‌رو، بر این باوریم که ادبیات داستانیِ معاصر فارسی و تحولات نوجویانة آن، صرفاً با تأثیرپذیرفتن از ادبیات غرب شکل نگرفته و همواره مستعد شکوفایی و نوزایی بوده است. برای اثبات این فرض آثار بهرام صادقی را مطالعه و بررسی کرده‌ایم که به اذعان خودِ او، قبل از برخاستنِ بانگِ شهرتِ «رمان نو» نوشته شده‌‌اند و به‌ باور همگان از نمونه‌های مهم و بارز مدرنیته در ادبیات داستانی فارسی به‌شمار می‌‌روند؛ بنابراین، نوشتارِ حاضر دو هدف کارکردیِ عمده دارد: اولاً درصددِ اثباتِ وجود مؤلفه‌‌های مدرن و نوجویانه در آثار صادقی برآمده است و ثانیاً با رویکردی درون‌‌سرزمینی، به جست‌وجوی ادلّه‌‌ای که می‌‌تواند پیدایشِ این مؤلفه‌‌ها را در ادبیات داستانی معاصر فارسی توجیه کند، پرداخته است.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1338_79740331099bf9cdda8c51aff8519081.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 The Analysis of Structural Patterns of Hamid Amjad's Plays تحلیل الگوهای ساختاری نمایش‌نامه‌های حمید امجد 101 123 1339 FA مریم شریف‌نسب عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی اعظم هاشمی کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی‌، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2014 05 08 Hamid Amjad is a contemporary playwright, who has his own style. By writing plays and taking them to the stage since 1986, he has made his presence in this field highly precious and continual. After a short prelude and brief introduction of Hamid Amjad, the paper briefly discusses the concept of structure and structuralism and then analyzes some of the works by Amjad by relying on their narrative structure. Each play was investigated separately and the conclusion was that Amjad's plays follow the Claude Bremond pattern; of the 11 plays that were studied, nine of them ended in failure and two ended in triumph. In the remaining part, situations were named and similarities in structures were revealed. The result was that most plays concerned follow three patterns. حمید امجد یکی از نمایش‌نامه‌نویسان معاصر و صاحب‌سبک است. او از ١٣٦٥ تاکنون با نوشتن نمایش‌نامه و به صحنه‌بردن نمایش‌ها، حضوری مستمر و ارزشمند در این عرصه داشته است. در این مقاله، پس از مقدمه‌ای کوتاه و معرفی اجمالی حمید امجد، به اختصار به مفهوم ساختار و ساختارگرایی و سپس تحلیل بخشی از آثار امجد (نمایش‌نامه‌های دهه‌های هفتاد و هشتاد) با تکیه بر ساختار روایت آن‌ها می‌پردازیم. هر نمایش‌نامه جداگانه مورد بررسی قرار گرفته است. در تحلیل الگوی ساختاری نمایش‌نامه‌ها، از الگوی کلود برمون استفاده شده است. این بررسی نشان می‌دهد نمایش‌نامه‌های دهه‌های هفتاد و هشتاد امجد به لحاظ ساختاری (الگوی برمون) اغلب منجر به شکست شده‌اند و پیروزی در این نمایش‌نامه‌ها نادر بوده است. مقاله جزئیات این الگوها را نیز بررسی کرده است.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1339_74b522b1bb7ffa75c38e0bdd77fbf56d.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 An Analysis of Family Relations in the Literature of War Stories تحلیل مناسبات خانوادگی در ادبیات داستانی جنگ 125 145 1340 FA سیده مریم عاملی رضایی استادیار زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2014 05 07 The literature of war stories is the recreation of relations among people on whose life war has, intentionally or unintentionally, had its impact. Therefore, it is an appropriate source by which one can investigate the social issues related to war. In this paper, the reflection of issues that result from war and affect family relations in the story literature of the three decades after the Islamic Revolution have been studied and analyzed. The research method used was descriptive-analytical and used library resources. In addition, by implementing an analytical approach, it studies and criticizes the image of families involved in war. Family relations and attention to family in the stories of each decade have been reflected in a particular way in accordance with the needs and slogans of that decade. The stories that have been written immediately after the war have mostly used an ideal approach, downplaying the problems and ordeals after the war against the faith and strong will of the soldiers. They have also put on display the strong morality of the veterans and their families in dealing with the difficulties and problems, but gradually in the 90's and 2000's, writers used a more in-depth and human look at the war. They also depicted the pains and hardship suppressed by the survivors of war and their relations with their families with a more realistic approach. ادبیات داستانی جنگ بازآفرینی مناسبات میان مردمانی است که جنگ، خواسته و ناخواسته، در زندگی آن‌ها تأثیر گذاشته است؛ بنابراین، بستری مناسب برای بررسی مسائل اجتماعی مرتبط با جنگ است. در این مقاله، بازتاب مسائل ناشی از جنگ بر مناسبات خانوادگی در ادبیات داستانی سه دهه پس از انقلاب اسلامی، بررسی و تحلیل شده است. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای است و با رویکردی تحلیلی به بررسی و نقد تصویر خانواده‌های درگیر با جنگ می‌پردازد. مناسبات خانوادگی و توجه به خانواده در داستان‌های هر دهه، متناسب با نیازها و شعائر آن دهه به گونۀ ویژه‌ای بازتاب یافته است. داستان‌هایی که بلافاصله پس از جنگ نگاشته شدند، اغلب با دیدگاهی آرمانی، مشکلات و مصائب پس از جنگ را در برابر ایمان و ارادۀ رزمندگان، کوچک شمردند و روحیۀ قوی رزمندگان یا خانواده‌هایشان را در برخورد با سختی‌ها و ناملایمات به تصویر کشیدند، اما به‌تدریج در دهۀ 1370 و 1380، نویسندگان با نگاهی عمیق‌تر و انسانی‌تر به مسائل ناشی از جنگ نگریستند و دردها و رنج‌های فروخوردۀ بازماندگان جنگ و ارتباط آنان با خانواده‌هایشان را با دیدگاهی واقع‌گرایانه‌تر ارائه نمودند.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1340_5ccf9ad126bc8d520a71eedc8eb746e6.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 A Comparison of Time Element between the Two Novels Welcome to Hades and A Journey to Oriented 270 مقایسة عنصر زمان در روایت‌پردازی رمان‌های به هادس خوش آمدید و سفر به گرای 270 درجه بر مبنای نظریة ژرار ژنت 147 175 1341 FA سیدعلی قاسم‌زاده استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) حمید جعفری استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان عبداله شیخ حسینی کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی Journal Article 2014 06 17 Plot together with its relation to time, among other elements, plays a basic role in how a novel is narrated; since the way actions between characters and narrator’s point of view- as other important elements of narrative- arepresented in the chain of plot’s sequence of time, show the personal style and fictional techniques. However, it should be considered that the narrative’s essence and its thematic background have a fundamental role in the chronological quality of a novel. Therefore this paper tries to use a descriptive-analytic approach, on the basis of Gerard Genette’s theory of narratology, to contrast the element of time in sequence of plot in two novels: the novel of Welcome to Hades, written by Belgheys Soleymani, presenting a female perspective of the war and its outcomes, and the novel A journey to Oriented 270, written by Ahmad Dehghan, presenting a male outlook of the imposed war. On the basis of this theory in analyzing the chronology in novel, it can be said that Welcome to Hades, from the perspective of chronological quality has more chronological disorders in comparison with A Journey to Oriented 270. The fact that shows that Belgheys Soleimani’s modernist and postmodernist correlating style and use of mythical narration capabilities have affected her novel’s chronological disorder. در میان عناصر روایت، پیرنگ و پیوند آن با زمان نقشی محوری دارد؛ زیرا نه تنها کنش شخصیت‌ها و زاویۀ دید راوی ـ از دیگر اجزای مهم روایت ـ در زنجیرة پی‌رفت‌های آن ظهور و بروز می‌یابند، بلکه کیفیت پیوستگاری آن دو در بازنمایی سبک شخصی و تکنیک‌های داستانی اهمیتی ویژه دارد، اما باید توجه داشت که ماهیت و زمینة موضوعی روایت نقشی اساسی در کیفیت پردازش زمانی حوادث دارد. از این رو، این جستار به شیوة توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر نظریة روایت‌شناسی ژرار ژنت تلاش کرده است به مقایسة عنصر زمان در زنجیرة پیرنگ دو رمان بپردازد: یکی رمان به هادس خوش آمدید نوشتة بلقیس سلیمانی که از منظری زنانه به جنگ و پیامدهای منفی آن می‌نگرد و دیگری رمان سفر به گرای 270 درجه اثر احمد دهقان که روایتی مردانه از متن جنگ تحمیلی به شمار می‌آید. از حاصل کاربست این نظریه در تحلیل چگونگی زمان‌مندی رمان، بر‌می‌آید که رمان به هادس خوش آمدید از منظر کیفیت زمان‌مندی، از زمان‌پریشی بیش‌تری نسبت به رمان سفر به گرای 270 درجه برخوردار است که گویا گزینش شگردهای تلفیقی مدرنیستی و پسامدرنی بلقیس سلیمانی در روایتگری و استفاده از ظرفیت‌های روایات اسطوره‌ای، در کیفیت و گسترة زمان‌پریشی رمان بی‌تأثیر نبوده است.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1341_1aa0d23482cd51a47ef0e3bcf4776dfb.pdf

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادبیات پارسی معاصر 2383-0549 4 2 2014 08 23 Nima Yooshij: Parallel of Poetry, Fiction and Drama in Theory and Singing نیما یوشیج: توازی شعر و داستان و نمایش در تئوری و سرایش 177 200 1342 FA سارا مطوری کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی مصطفی صدیقی استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه هرمزگان Journal Article 2014 06 21 Any drama puts its foundations and existence on elements whose strength and weakness – regardless of the effect in being and lasting – make the work float between a fiction and a drama. These elements include personality, time, place, dialogue, etc. Seeking transition from the elements of tradition in the past poetry, NimaYooshij introduced drama-fiction elements to poetry to expand the descriptive range of poems and allow more space for the poet to express his thoughts. To continue this way, he wrote "Myth", which was a representation of a modern attitude in the field of literature. This research first deals with the extraction of theories by Nima on the identity and ways by which drama-fiction elements in poetry – in the prose works of Nima – are present. Then, all the points mentioned are explored and investigated practically in Nima's collection of poems to display the level and manner of applying these elements in Nima's poems. Based on statistics obtained from Nima's poems, the levels of applying drama elements in Nima's poetry are roughly as follows: plot 68%, personality 46.5%, dialogue 50%, time 57%, and place 57%. On this basis, one can argue that all poems by Nima do not observe his theories. هر اثر نمایشی هستی و بنیان خویش را بر عناصری بنا می‌نهد که شدت و ضعف هر یک از این عناصر ـ صرف نظر از تأثیر در مانایی و ماندگاری ـ اثر را در آمد و شدی هنری، میان داستان و نمایش شناور می‌سازند. این عناصر شامل شخصیت، زمان و مکان، گفت‌وگو، و... هستند. نیما یوشیج، در پی گذار از مؤلفه‌های سنت در شعر گذشته، عناصر نمایشی ـ داستانی را برای گسترش و وسعت‌بخشیدن به دامنۀ توصیفی شعر و جولان اندیشۀ شاعر، به ساحت شعر وارد کرد. وی در تداوم همین راه «افسانه» را، که نمودار نگرش نوینی در عرصۀ ادبیات بود، سرود. این پژوهش در آغاز به بازخوانی و استخراج نظریه‌های نیما یوشیج دربارۀ چیستی و چگونگی حضور عناصر نمایشی ـ داستانی در شعر، در آثار منثور نیما، می‌پردازد. آن‌گاه همة موارد یاد‌شده به صورت عملی در مجموعه‌اشعار نیما جست‌وجو و بررسی و تبیین می‌شود، تا از این رهگذر میزان و چگونگی به کارگیری این عناصر در اشعار او نشان داده شود. بر اساس آمار به دست آمده از اشعار نیما میزان به کارگیری عناصر نمایشی در این شعرها، به طور تقریبی از این قرار است: طرح 68 درصد، شخصیت 5/46 درصد، گفت‌وگو 50 درصد، زمان 57 درصد، و مکان 57 درصد. بر همین اساس می‌توان گفت همۀ اشعار نیما از تئوری‌های او پیروی نمی‌کنند.

http://contemporarylit.ihcs.ac.ir/article_1342_e3fed7d02da71b30eb55503c39910e3d.pdf